मुख्य सामग्रीवर वगळा

माझ्या कल्पनेतील गाव

 माझ्या कल्पनेतील गाव असावं गावसारखं 

सकाळी पाखरांचा किलबिलाट ऐकवणार
जनावरांच्या गळ्यातील घुंगराच्या
रुणझुण आवाजत रमणार

सकाळच्या शेण्याच्या सड्याने सारवलेल्या अंगणात
संस्कृती जपण्यासाठी काढलेल्या रांगोळीच
झुळणाऱ्या पानांचं, फुलणारऱ्या फुलांचं
पेलणाऱ्या हातांच

दुसऱ्यासाठी हळाळणाऱ्या मनाचं
शेजारच्यांच्या दुःखाने आपल्या डोळ्यात
पाणी आणणाऱ्या माणसांच

माणुसकी जपणाऱ्या मनाचं
आपुलकीने जवळ घेणाऱ्या हाताच
नसावं नुसत्या बातांच आणि पोकळ मनाचं
अस समृद्ध गाव असावं माझ.

टिप्पण्या

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

प्रश्न

   चेहऱ्यावरच्या हास्याने मनातले दुःख लपेल का? मनात चाललेला गोंधळ जवळच्यालाही उमगेल का? इतकं सोप असतं का आयुष्य जितकं सरळ आपल्याला दिसत की असतं पुरात वाहून गेलेल्या वाळूसारखं? येईल का परत तेच हास्य सुटेल का तोही गुंता , गुंते मधला विरह, विरहातील घालमेल न घालमेल मधून येणारे अश्रू? अश्रूला फुटेल का बांध?  मनाला सुटेल का पाझर? पाझरमधील तो गंध वाटेल का हवा हवासा? -नम्रता

मन......

ती.....

 ती.. घरात एकटं असल्यावर तुझ्यासोबत जगता येत... थोडं हसून झाल्यावर मनसोक्त रडता येत.. आपल्या रोजच्या भेटी तशा नवीनच असायच्या  ... क्षणभर भेटलो तरीही हृदय जाळीत बसायच्या... कधी कधी आपली भेट तेव्हढ्यापुरतीच असायची तेव्हा थोडस रुसूनही तू गोड हसायची.... तुझ्या प्रेमाची विशालता बोलते अबोल गाणी तुझ्या विरहाची वेदना आणते डोळ्यात पाणी....                       नम्रता अनंत कडव